żyto Hybrydowe
Przyszłościowy surowiec do produkcji etanolu od E10 do E20
W Europie produkcja etanolu ze zbóż jest coraz ważniejszym źródłem paliwa odnawialnego. Obecnie normą dla etanolu jest E10, ale prawdopodobnie od 2028 r. wzrośnie ona do E20.*
Żyto jest już wykorzystywane w europejskiej produkcji etanolu w identycznym procesie jak pszenica. Skrobia jest przekształcana w cukry fermentowalne w procesie składającym się z 3 etapów – sacharyfikacji, fermentacji i destylacji.
Frakcję etanolową wykorzystuje się do produkcji paliw odnawialnych, natomiast pozostałą część substancji stałych wykorzystuje się do produkcji DDGS (suszonych wywarów gorzelnianych z substancjami rozpuszczalnymi) jako paszy dla zwierząt.
Zalety żyta hybrydowego
Żyto jako surowiec do produkcji etanolu ma szereg zalet w porównaniu do pszenicy, pszenżyta lub jęczmienia.
- Zmniejszone emisje w zakresie SCOPE 3**:
Żyto hybrydowe wykorzystuje około 100 kg/ha mniej azotu niż pszenica i wymaga od 20 do 25 % mniej wody na tonę. - Niższa zawartość białka:
Żyto hybrydowe ma o 2–3 % niższą zawartość białka surowego niż pszenica – białko nie odgrywa znaczącej roli w procesie produkcji etanolu. - Wysoki i stały wskaźnik KG/HL:
Żyto hybrydowe ma podobny wskaźnik KG/HL do pszenicy ozimej, a także wyższy niż jęczmień lub pszenżyto. Typowe zakresy dla KG/ HL:- Pszenica ozima: 72–82 KG/HL
- Żyto hybrydowe: 76–79 KG/HL
- Pszenżyto ozime: 69–73 KG/HL
- Jęczmień ozimy: 68–72 KG/HL
Stały i wysoki wskaźnik KG/HL to bezpośrednia korzyść w postaci lepszej kontroli obciążenia powierzchni magazynowych instalacji do produkcji etanolu przy typowych dla nich zapasach sięgających tysięcy ton. Niski wskaźnik KG/HL może również negatywnie wpływać na emisję CO₂ w rocznym cyklu dostaw i zwiększać zmienność jakości.
*Źródło: EU-ETS 2 (System handlu emisjami 2)
**Źródła: SBTi (Science Based Targets Initiative) ** Standard zerowej emisji netto dla przedsiębiorstw, wytyczne SBTi FLAG. Globalne emisje gazów cieplarnianych (GHG) z produkcji zbóż, w tym między innymi tlenek azotu ( N₂O ), głównie ze stosowania nawozów azotowych, oraz dwutlenek węgla (CO₂) uwalniany w wyniku zużycia energii w gospodarstwach rolnych i zmiany użytkowania gruntów.